زخم قبيله

من ابري‌ام، باراني‌ام
دريايي‌ام، توفاني‌ام
گاهي جنون
گاهي چو خون
گاهي چو رعد سركشم
اندوه غم سر ميكشم
دردم هجوم فاجعه
من آتشم من آتشم
در قلب من خاري خزيد
خاري زخشم خويشها
ميخواهم از شور غزل
اين درد را درمان كنم
بين من و تو شد حصار
آوار شد ايمنگهم
صحبت زباور ميكني!ظن خود از بر ميكني
من عهدها خواهم شكست
اين خار را در سينه ام
خواهم شكست خواهم شكست
تا ياد تو ماند به دل
بد خيم بدخيمش كنم
تصوير شعرم آيه شد
مستانه همراهت شدم
همراز  با غمهاي تو
انكار فردا را مكن
ها ميكني هو ميكني؟
تهمت نزن،خاموشيم
در جاي جاي اين تنم
زخم قبيله حك شده
كو زخم تو، من مرحمم
زين فاجعه خواهي شكست
خواهي شكست خواهي شكست