ثبت آدرس وبلاگتون در موتور جستجوگر گوگل

 

برای ثبت آدرس وبلاگ خود در موتور جستجوگر گوگل ابتدا به پیوند های من به چاول 2 بروید

سپس در قسمت Url آدرس سایت یا وبلاگ خود  و در قسمت Comment یه توضیح مختصر

 از سایتتون رو  بنویسید هر چی دوست دارید گوگل زودتر پیداش کنه . کدعکس رو هم وارد

کنید و Add Url رو کلیک کنید . آدرس شما هم اکنون ثبت شد ولی یکی دو هفته طول

میکشه تا وارد موتور بشه . ولی به نظر من ارزشش رو داره. برای ثبت آدرس به چاول 2

بروید و روی لینک گوگل کلیک کنید.

خودم تستش کردم جواب میده ( مثلا در گوگل تایپ کنید چاول موتور گوگل وبلاگ ما رو پیدا میکنه)

MRAS

 

ياد ديروز شلوغ

ياد ديروز شلوغ

من و تو يك نفريم

گرچه اندوه تو با من تر شد

جرم تو چيست نميدانم من؟

تو نگفتي سردي. تو مگر سردت نيست

تب گرمت جاريست

ياد ديروز به دل غوغا كرد.

اشك ميلاد من است

اينكه در رگهايم

جوي اميد روانست!

دروغيست بزرگ

بخدا گل دادم

گل اميدم مرد

ياس من ريشه زده

اشك تو ريشه ي اميد مرا شست ولي

طاقت گرم من اما فرسود

بخدا يخ زده ام

لحظه ام سرد شده

كاش امروز ببارد اشكي

اشكي از فرش سماء

باران فصل من است

اشك ميلاد من است.

همراه باران

آسمان كه اشك ريخت
غرورم را به باد دادم
اميدم اشكي شد در كوچه ها به راه افتاد
فكر انتقام از تو سرطاني شد
و پوست تا استخوانم را بلعيد همراه باران  ديروزها را
خوب گشتم تو هنوز بودي اما از قافله ي فردا جا مانده
اما اينبار تو بودي كه خواستي عشق را درون من درون سينه ي
من بكاري .كور خواندي
حتي هنگامه ي باران چشمانت باز هم باور نميكنم
يادم توي دلت توي ذهنت موج باشد
تا ساحل ممنوع دخترانه
دوست داشتي رد پايم را روي ساحلت جا بگذارم
كور خواندي
بابا فرهاد ديوانه بود يا شيرين زيادي شيرين
من با باران به دريا ريختيم
به آغوش نمكين .يادم آمد الهي تقاص نمك لبهايم
را برف از تو بگيرد مثل تو كه سرتاپايت انجماد بود
ناودان ساكت شد پس تا بارش ديگر بدرود

 

معرفي براي سحر

اهل بردستانم
سنم از سي هم گذشته
روزگارم توي جاده
شب ها تا صبح توي راهم
آخه من رفيق آهم نارفيق نور و خورشيد
من سحر ها خواب خوابم
ديپلمي دارم كه نقصش
بينش اسلاميون است
من نظامم هم گذشتست
من همانند خود تو
شعرها را دوست دارم
روزي از دلتنگي آخر
ساختم وبلاگ چاول
هم براي خطخطيهام
درد دلهاي غريبم
زاده هاي ناشكيبم
من نوشتن دوست دارم
شاعران را دوست دارم
من هنر را میپرستم
اشك باران عشق من بود
من عنايت شاملم شد
كارت سوخت و صرفه جوئي
قسط وام و قبض برق و خرج منزل
من شدم شبگرد و بيكار
وقت بيكاري غنيمت
آمدم چاول بسازم
ياد ايام گذشته
من نوشتن دوست دارم
سر زدم وبلاگ دلتا
من شكفتن دوست دارم
نبض و گرماي رفيقان
درد دل رادوست دارم
من .... هستم و ليك
پيش يا پسوند دارم
من پسر عم حسينم
بي اجازه آمدم پيش
بخششت را شاملم كن
شعر را من دوست دارم
انجمن را دوست دارم
وقتم اما مال من نيست
خواهرم انگار آنجاست
حال خواهر جان سحر جان
ظهر شد زهره صدايش
غرغر هنگام چاسن
پس خداحافظ سحر جان
تا سحرگاه قيامت

فراموشم شد

يا كه از شرم رنگ ماتيك
 يا زمرد گونه هايش
 از چاك خورشيد طلوع پيرهن مشكيش بيخبر
يا زير چادرش كبك شده
نامحرم است نگاه نكنيد
مال ... بود نگاه نكنيد
همسايه ي نزديكتر از ديوارش منم
نگاه نكنيد
چشمانم خيس چشمانش خسيس
نور كه رفت ميايد حتما
شب وقت من است
تا بشكن بشكن ثانيه ها سياهي را
چون سپيدي پارگي دامن نرگس نمناك
شايد از دل برادري آهي
يا از ديده ايي اشكي
كجاست آنكه بارانم را
نسيه برد
فراموشم شد
فراموش كنم

پنجشنبه آخر

آنروز پنجشنبه را سياهي زودتر از ديروز سر بريد. شايد ظلمت هم بطمع آمده بود

آخر خاطره هاي بعد ازغروب ديروزمان را اجاره كرده بود انگار انگار از تيشه ي

خونالود كسي فرهاد نخواهد شد.هر چه بوده در شيريني شرم نگاه گنه الود شيرين

گم بوده كه من نخواستم.خوشا بحالم.كه سياهي      (اند)

خوشيهايم شده با رنگ گيسوان تو .ميدانم تو بهار بودي و من شايد... خوشا

بحالت.كاش آنشب هيچ وقت فردا را نميديد من نميدانم اينقدر فرداها آمده اند

چه غلطي كرده اند كه بازهم سپيده چهار نعل ميتازد تا حلقوم شب را بگيرد

و مرا حلق آويز صبح .مگر من چه ميخواستم جز تاريكي و چند ساعتي شب با تو بودن

يادت مي آيد آنشب خيابان لخت بود از آدميزاد و ماشين و ماهم لخت از گناه

تنها زير ماهي كه

داشت آخرين روزهاي عمرش را تسبيح ميكرد به هم نگاه ميكرديم يادت نرود

.گناه نه فقط نگاه

حالا تو بگو من چرا بجرم بيگناهي محكومم.گناهي كه تو ميخواستي اما من نه.

ميدانم تو هم چرتكه را

ياد گرفته اي و حتي فراموشي را هم.

من هنوز به زيارت پنجشنبه ميروم زير همان ماه اما اينبار

با كوله بار گناه. عشق را هم سريع سر ميبرم به دريا قسم

باران را هم هنوز دوست دارم ولي تو را هرگز

آخر انروزها كوچه ها آبستن خند ه هاي ما بودند و الان

تو آبستن گناهي ...

عشق يعني خنده اي از جنس شب

لحظه ي رفتن تو

دل من خوب بسوخت

لحظه ي رفتن تو

رفتنت جاويدان

راستي ميداني ؟

عكس تو ماند تو قاب دل من!

لحظه ي فاتحه شد

مرگ من زود رسيد

رنگ تو زود پريد

عشق ما سوخت ولي

مرگ هم خاطره شد

تلخ و شيرين با هم

فصل پائيز رسيد

تا بهاري ديگر

من خود بارانم

(تقديم به آنكه عشقش صدقه بود و دوريش اعتبار)

تهديد و زيارت

تهديدم نكن كه نگفتم دوستت دارم.از چشمان خواب آلودم فاصله ي جاده را دزديده اي تو هم
كه خوب خوابت را با من تقسيم ميكني. يا بخوابم مي آيي يا به چشمهايم زل ميزني.لجم ميگيرد
آخر نميدانم تاكي ميتوانم بمانم و آيا براي ديدنت يك شب كافي است... در پناه خميازه هاي
تو براي باتو بودن براي باريدن بايد باران شد و باريد . پس شب را فراموش نكن شبي كه از گوشه ي
پلكهايت عشق ميباريد و دستانت به طواف گردنم آمده بودند زيارت قبول

نفرين نامه

غرق نفرين شده بودم.بغض در بقچه ي احساس. چه كسي باور كرد تلخي حرف تورا
سوزش جسم مرا اشك را چشم مرا. چه كسي منتظرم ميماند.توي اين خشكي بي باراني... حسرت ديدن تو حسرت چيدن تو.چه كسي ياد من است. توي اين شعر چرند.چه كسي ميشنود.آه جانسوز مرا. گريه ي مادر من ضجه ي خواهر من. چه كسي ميبيند مرگ جانكاه مرا خنجر كينه ي تو يا دل سير مرا.من به باران رفتم ياد كن اشك مرا شاد كن قلب مرا

آدرس ما را بخاطر داشته باشيد

مخلصيم